Column Rozen en vozen op Valentijnsdag wint!
Rozen en vozen op Valentijnsdag
Oké, Valentijnsdag. Nu we het er toch over hebben, zal ik er ook maar iets over zeggen. Valentijnsdag betekent bij ons op school maar één ding, namelijk een leerling die met een bizar grote bos rozen de klas binnenkomt (op dat ene vreemde jaar na dat ze met sleutelhangers aan kwamen zetten. Waarom?), en binnen twee minuten de klas weer met lege handen verlaat.
In de eerste klas had ik hoge verwachtingen van deze rozenactie. Misschien was er wel een aardige vriendin die wat had gestuurd, of een geheime aanbidder – vergeef me, ik was elf. Maar helaas, na zes jaar op deze school rondgelopen te hebben, heb ik niets ontvangen en verwacht ik ook niets. Het overgrote deel van de rozen gaat naar de mensen die de hele school lijken te kennen, en de rest wordt verspreid onder gelukkige leerlingen en opvallend populaire leraren.

Waarom kreeg ik nou niks?
En toch voel ik me een beetje teleurgesteld, elke keer wanneer de bloemenbezorger verdwenen is en iedereen zijn of haar roos nonchalant uit de tas laat hangen. Ik ben toch altijd wat beteuterd. Waarom kreeg ik nou niks? Ik vraag me nog steeds af of er mensen zijn die zo’n roos naar zichzelf sturen, met een mysterieuze tekst op het kaartje, zoals: “Je kent me heel goed…”. Ik vraag me af of die mensen het dan aan hun vrienden laten zien, en doen alsof ze zich afvragen van wie het nou kan zijn, terwijl hun eigen handschrift overduidelijk op het kaartje prijkt. Gelukkig ben ik (nog) niet zo diep gezonken. Ik ben niet zo vreselijk wanhopig dat ik mezelf een roos stuur op Valentijnsdag (excuses aan diegene die dat wel doet. Ik heb medelijden met je). Ik bedenk me maar dat rozen verwelken, en dat kaartjes vergaan, maar dat echte vriendschap en liefde het hele jaar door blijft bestaan. Daar heb je geen speciale dag voor nodig. Of klinkt dat echt als iemand die geen rozen krijgt?
Nicole

Juryrapport door Karin Jusek, redacteur Het Financieele Dagblad
Eén column sprong er voor de jury uit en heeft dus ook gewonnen. Hij heeft een prima lengte, er zit zelfspot in en tegelijk geeft de auteur ook zichzelf bloot. Daarnaast geeft de column een goed beeld van de zeden en gebruiken op een middelbare school vandaag de dag. Uit de winnende column sprak de originele en onderzoekende persoonlijkheid van de auteur. De winnaar is: Nicole Adriaens van RSG Hoeksche Waard locatie Hoefsmid in Oud-Beijerland. Deze award is gesponsord door de Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling van de gemeente Amsterdam.